شعر  و  نویسندگی  آذریان

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی بجز گریز  برایم نمانده بود

این عشق آتشین پر از درد بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

*******    **********

من از دو چشم روشن و گریان گریختم

از خنده های وحشی طوفان گریختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گریختم

*********      **********

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

دیگرسراغ شعله آتش ز من مگیر

میخواستم که شعله شوم سر کشی  کنم

مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

*********         ************

روحی مشوشم که شبی بی خبر  ز خویش

در دامن سکوت بتلخی گریستم

نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها

دیدم که لایق تو و عشق تو  نیستم